Bardzo chętnie
@SimDels Miszka opowiem, bo zakochałam się w tym pałacu od pierwszego wejrzenia. No, może od drugiego, bo pierwsze wejrzenie niepodzielnie należy do Howard Castle.
Wnętrza są urządzone z ogromnym przepychem, na jaki tylko mogło być stać takiego magnata jak Zamoyski.
Kto inny w Rzeczypospolitej szlacheckiej mógł sobie pozwolić na postawienie całego nowego miasta - i to od zera! (Zamość)
Bogactwo tej rodziny jest po prostu obezwładniające!
Pałac w Kozłówce nie ma bardzo długiej historii - bo dobra wraz z zaczątkami zabudowań zostały zakupione przez Konstantego Zamoyskiego dopiero w roku 1870!
Jak się udało ochronić ten pałac przed zniszczeniami spowodowanymi wtargnięciem armii niemieckiej, a potem gorszej jeszcze kohorty czerwonoarmiejców, to pozostanie tajemnicą ostatniej właścicielki pałacu, Jadwigi Zamoyskiej z Brzozowskich, którą dopiero PRL pokonał.
Przewodnik opowiadał, że przed armią niemiecką ochroniło ich zdjęcie z Adolfem Hitlerem, zrobione w okresie tuż przed wybuchem wojny - na olimpiadzie w Berlinie, które para polskich arystokratów - Aleksander Leszek i Jadwiga Zamoyscy miała okazję sobie zafundować. Hitler uwielbiał fotografować się z wielkimi politykami tego świata oraz arystokracją z najwyższej półki - tak jakby cierpiał z powodu swojego niskiego pochodzenia i nadrabiał to, pokazując, że wszyscy się z nim liczą...
Sprytna Jadwiga kazała powiększyć zdjęcie, i postawiła je w holu pałacu. Gdy do Kozłówki dotarli niemieccy wyżsi oficerowie (w celu zakwaterowania i rzecz jasna spenetrowania pałacu - to zobaczyli niejako na dzień dobry to zdjęcie, które pokazywało, że właściciele są z Hitlerem w dobrej komitywie, więc na wszelki wypadek karni (pruski dryl!) oficerowie woleli pójść na daleko idące ustępstwa wobec właścicielki. Ich rezydowanie w oficynach pałacu było też dla Jadwigi swoistym glejtem nietykalności majątku i jego mieszkańców.
Jadwiga opuściła Kozłówkę dopiero w 1944, w obliczu grozy nadciągającej hordy czerwonoarmistów. Ale i wtedy jakiś wysoko postawiony oficer radziecki (chociaż nie do końca jest to pewne kim był) - zobaczywszy, z czym i kim ma do czynienia - kazał zabić okna pałacu deskami, postawił warty, i nie pozwolił niczego tknąć. I horda była posłuszna! Być może ten radziecki ważniak był też spokrewniony z Zamoyskimi, ale o tym historia milczy, a tym bardziej sami zainteresowani woleli o tym nie opowiadać wśród swoich "ziomków".
Natomiast Jadwiga - paradoksalnie - utraciła jedynie to, co wywiozła, w tym mnóstwo obrazów wyjętych z pięknych, bogato złoconych ram! Wszystko spłonęło w powstaniu warszawskim!
Po zakończeniu działań wojennych na tym terenie, jedynym rozsądnym krokiem było oddanie pałacu pod kuratelę świeżo utworzonego Rządu - a miał on siedzibę - jak pamiętacie - w Lublinie, Kozłówka swoimi dobrami sięgała do granic Lublina. (Przez moment Lublin był stolicą PRL!)
W Kozłówce zrobiono składnicę wszelkich dzieł sztuki "objętych kuratelą" - a tak naprawdę zagarniętych czyli (kradzionych ) z opuszczonych dworków i pałacyków z całego kraju.
Rząd bardzo chętnie "zaopiekował się" przepięknym pałacem, a przede wszystkim pozostawionymi tam dziełami sztuki - meblami przywiezionymi przez Konstantego Zamoyskiego z samego Paryża, zamówionymi u najlepszych paryskich rzemieślników, którzy wykonali dokładne kopie mebli z Wersalu, kopiami obrazów wielkich mistrzów, które też same w sobie były dziełami najwyższej klasy, wykonanymi przez uznanych artystów..
Bezcenne zbiory rzeźb i mniejszych przedmiotów z marmuru, porcelany, kryształu, mebli, kolekcję powozów możemy oglądać do dziś i zadumać się nad sensem posiadania takiego bogactwa. Nie przyniosło ono szczęścia rodzinie. Pierwszy właściciel Kozłówki odkupił ją od szlchcica o nazwisku Bieliński, którego przerosły koszty budowy takiej rezydencji. Konstanty kupił pałac i też urządzał go z myślą o założeniu rodziny, ale niestety - nie doczekał się z żoną potomstwa. Kozłówka przeszła w ręce bocznej linii. Ale męscy potomkowie dziwnym trafem umierali albo bardzo młodo, albo również bezdzietnie. Dopiero ostatni właściciele "nadrobili" w tym temacie czwórką potomstwa.
Rozproszeni po świecie - chyba nie mają zbytniej ochoty na odwiedzanie Kozłówki, zwłaszcza po bezowocnej próbie odzyskania pałacu i wszystkich pozostawionych tam pamiątek. W wyniku zawartej ugody (i częśćiowej rekompensacie) jedyną stałą bywalczynią jest córka Jadwigi - również Jadwiga, zwana Inką, która jest malarką, mieszka na stałe w Montrealu. Przyjeżdża corocznie na wakacje, a do jej dyspozycji pozostaje jedno z pięter bocznej oficyny. Inka organizuje w Kozłówce plenery malarskie, odczyty, warsztaty artystyczne, etc..
@Kamelia Kamelio - te dwie wieże zostały dobudowane do bryły głównej pałacu dużo później (tak jak taras z tyłu budynku) i pełniły rolę swoistych wież ciśnień - wymuszając obieg wody w pałacowej kanalizacji. Pamiętajcie, że ówczesne rezydencje nie posiadały urządzeń pompujących wodę na piętra. To była prawdziwie innowacyjna konstrukcja! Mieszkańcy pałacu mogli więc cieszyć się z dobrodziejstwa wanien napełnianych bieżącą, podgrzewaną wodą (ogrzewaną w systemie rur przechodzących przez ceramiczne piece), i korzystali ze spłukiwanych toalet (wcześniej załatwiano potrzeby korzystając po prostu z nocników opróżnianych przez służbę). W pałacu był nowoczesny system ogrzewania (coś w rodzaju centralnego) i wentylacji, Konstanty kazał zbudować przepiękne ceramiczne piece, kafle użyte do budowli zostały wykonane tylko w pojedyncych egzemplarzach, a wzory zostały zniszczone, aby nikt nie mógł zrobić podobnych.
Tu jeden z wielu piecy (zdjęcie nie oddaje całej urody ceramiki
Trafiłam na dość ciekawy artykł (przy okazji poszukiwań innych informacji) - na temat prób odzyskania dóbr przez spadkobierców
https://www.tygodnikprzeglad.pl/zamoysk ... -kozlowke/
Miałam też fajną przygodę z pawiami podczas tej wycieczki. Usiadłam razem z koleżanką na ławeczce i korzystając z odpoczynku wyciągnęłyśmy po "Grześku" (wafelku). Byłyśmy w sporej odległości od głównej bryły pałacu,na którego wysokim tarasie również odpoczywały pawie. Nagle z tarasu jeden sfrunął efektownym "ślizgiem". Nadal był dość daleko od nas.
I ten paw zaczął zmierzać wyraźnie w naszą stronę.
-On idzie po nasze wafelki, zobaczysz! - powiedziałam do koleżanki, ale ona powątpiewająco stwierdziła, że na pewno nie, bo za daleko, by mógł zauważyć, że coś jemy.
Ale to ja miiałam rację - bo paw w którymś momencie porzucił pełen gracji chód i ruszył kłusem do nas, by zdążyć przed innymi. I gdy już był przy naszej ławeczce - zaczął nachalnie dopraszać się poczęstunku! Myślę, że nie miał aż tak sokolich oczu, a jedynie błysk folii na wafelku mógł w nim obudzć czujność (pewnie już mał doświadczenie w tym temacie
)
Nie wiedziałam, co robić. Czekoladowe ciastko, w dodatku wafelek, który mógł się przykleić do jelit ptaka - mógł mu zaszkodzić
Ale co zrobić z żebrakiem, który przeszukiwał nam dłonie i torby w niedowierzaniu, że naprawdę niczego nie mamy???
Złamałam się i dałam mu kawałek
Zjadł z dłoni!
W innym miejscu przepiękny okaz rozłożył swój wspaniały ogon i prezentował go z taką dumą i wprawą, jak zawodowa modelka na wybiegu! Zachwyceni goście pałacu "pstrykali" fotki, a paw okręcał się - raz przodem, raz bokiem i z profilu! Tłum"paparazich" omal nie wiwatował! A on stał dumny - jak to paw
-Pani, masz coś do szamania?
-A może jednak? I nie mów, że wszystko zjadłaś!
Prawdziwy celebryta
Piękna historyja i teraz obraz tego miejsca jest znacznie pełniejszy, dzięki za tą opowieść. Nabrałem ochoty by tam kiedyś zajrzeć za raz poszukam tych pozostałych fotek 
